304. Opsporingsberichten !

4000310167351Lang heb ik getwijfeld. Om er hier iets over te schrijven. Starten en weer staken. Toch, de bedoeling van Ergenstussenin is schrijven over wat me bijblijft, over wat me doet stil staan en wat mijn adem doet stokken. Vaak gewoon leuke en hoopvolle boodschappen. Soms treurig en verfoeilijk. Het zijn meestal die laatste die je als mens helemaal beklijven. En toch zijn ze zo moeilijk om over te schrijven. Te veel gevoelens en gedachten om te kanaliseren.

Dinsdagavond, ik zit bij het lief in de zetel. Hij aant werk, ik surfend voor tv. Een typische avond. Gemoedelijk, ontspannend. Plots zie ik een opsporingsbericht verschijnen op facebook. Het meisje is 25 en ik ken ze want ze woont bijna in mijn achtertuin.
We zijn even oud, gingen een tijdje naar dezelfde school, we zijn allebei blond. Maar dat meisje is weg en ik ben er nog. Onheil komt plots akelig dichtbij. Meestal is het een ver van mijn bed show. En dan slaag ik er nog steeds in om van het nieuws over te schakelen op familie, zonder enige moeite. Eigenlijk is dat op zich al iets om me zorgen over te maken, maar daar gaat het nu niet over. Ook het lief kent haar. We besluiten als de bliksem het bericht van de wanhopige echtgenoot te delen. De rest van de avond laat het bericht me niet meer los. Op facebook ontketent zich een echte speurtocht. Plots strijdt iedereen weer even voor een zelfde doel. Is iedereen weer even de bezorgde buur of empathische burger.

Donderdagmiddag, rond kwart na twaalf. Ik heb net middagpauze. De mannen – ik ben de enige vrouw op het werk – zijn al richting keuken getrokken. Ik blijf nog even voor mijn computerscherm hangen. Ik heb reuze honger, maar besluit toch nog even mijn virtuele vrienden gedag te zeggen. En plots, uit het niets staat het daar. Ze is terecht. Ik sluit even mijn ogen voor ik verder lees. Elke vezel in mijn lichaam voelt wat komen gaat. Het onheil zet weer een stapje voorwaarts. Haar levenloze lichaam werd teruggevonden. Geen wanhoopsdaad. Geen ongeluk. Haar bezorgde en wanhopige echtgenoot werd opgepakt. Ongeloof. Een golf van ‘hoe is dat in godsnaam mogelijk’ en ‘in wat voor wereld leven wij’ overspoelt mij en mijn facebookprofiel. Ik word muisstil. Op een kleine 100 meter van mijn bed heeft Laurie voor haar leven gevochten. Waar was ik toen? Wat was ik aan het doen? Onmacht.

Meestal staan we er allemaal niet zo bij stil. Bij die vermiste zielen. Zoals ik al zei: we nemen het op en schakelen een half uur later vlotjes over op een of andere onbenullige serie. Vaak hebben ze zelfs geen naam, de gezichten van de opsporingsberichten. Maar elke dag krijgt iemand ergens op deze planeet of zelfs in ons kleine belgenland onheilspellend nieuws. Nieuws die alles doet stil staan, dat alles overhoop gooit en alles voorgoed verandert. Ontroostbaar door zo’n onrechtvaardig groot verlies.

Slaapzacht Laurie.

E.

Advertenties

5 gedachtes over “304. Opsporingsberichten !

  1. Ik heb onlangs op een studiedag naar een voordracht mogen luisteren van Alain Remue (cel vermiste personen), boeiend maar beklijvend !
    Hij zei o.a. dat, hoe erg ook, het altijd nog beter is om met slecht nieuws bij de mensen te komen, dan dat de verdwenen persoon nooit wordt gevonden.
    Eindigen deed hij zijn betoog met dit : “Ik hoop dat ik nooit bij één van jullie over de vloer moet komen” En inderdaad, niemand wil zoiets meemaken.
    Ik kan geloven als zoiets zo dicht in je buurt gebeurt dat je er niet goed van bent !

    • Inderdaad. Ik sta er uiteindelijk nog ver vanaf en mij laat het al niet los. Voor familie en vrienden moet dit verschrikkelijk zijn. ’t Kan voor hen misschien een kleine troost betekenen dat zovelen met hen meeleven.

  2. ik kan me niet voorstellen dat zoiets kan maar gebeuren…ik kan me niet voorstellen dat iemand die heeft al problemen gehad met agressiviteit zo maar moest niet zijn gevangenis straf uitvoeren en heeft daardoor de kans gehad van een leven af te nemen,ik kan me niet voorstellen dat zij zo alleen was dat zij heeft niets kunnen zeggen aan niemand…onze maatschappij is op slechte pad…
    ik hoop maar,lieve Laurie dat je hebt rust en vrede gevonden waar je nu bent.

  3. Hartverscheurend!!! En als je dan ergens hulp gaat zoeken omwille van partnergeweld, lachen ze je uit, dat ze daar eens werk van maken in plaats van met de inflatie en dergelijke bezig te zijn!!!Verschrikkelijk, want dan lachen ze je uit en kijken als zieke koeien,en sturen ze je de laan uit alsof je het zelf zo wil!!!!alvast veel sterkte voor de familie, en voor de mensen die zich in zo’n situatie bevinden, vecht aub voor u rechten!!!!! Rust zacht lieve Laurie

Bedenkingen, opmerkingen of reacties?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s