Honderdtweeënzestig. Moeder van mijn moeder!

Ik zit op een groen stoeltje, naast het bed van mijn oma. Buiten weet de zon precies weer niet wat ze wil. Even komt ze tevoorschijn, enkele tellen later kletteren de spetters opnieuw tegen de grote ramen. In de kamer liggen nog drie andere dames. Allemaal op leeftijd, maar mijn oma is duidelijk de oudste. Stilte.

Plots staat één van de dames op en loopt ze met haar bakster in de hand de gang in. De wieltjes van het spel piepen verschrikkelijk, “ça fait de la musique” zegt ze al lachend. Heel slechte muziek dan wel. Ik kijk naar mijn oma en besef dat ik, waarschijnlijk voor het eerst in mijn leven, niet weet wat gezegd. Opnieuw stilte. Eigenlijk wil ik haar heel veel vertellen, maar iets weerhoudt me hiervan. Ondertussen verschijnt de zon opnieuw. Ik laat oma’s hand los en verzeker haar dat ik deze week opnieuw langs kom. Ze blijft me nastaren en al is er weinig gezegd, toch beseffen we allebei dat dit een heel bijzonder moment was. Eentje die ik waarschijnlijk altijd zal blijven koesteren.

Liefs

E.

Advertenties

2 gedachtes over “Honderdtweeënzestig. Moeder van mijn moeder!

  1. Vertel haar maar wat je zou willen vertellen. Laat niets je weerhouden. En probeer steeds de dankbaarheid om wat geweest is te laten primeren op spijt voor wat mogelijk niet meer komt. Mooi stukje, E, misschien moet je het haar maar eens voorlezen?

Bedenkingen, opmerkingen of reacties?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s